تعيين مقره و عايق ها در خطوط و پست هاي فشارقوي با روش هاي اندازه گيري آلودگي

مقره هاي خطوط انتقال و پست هاي فشارقوي، سهم بسيار ناچيزي را از هزينه هاي کلي تأسيسات شامل مي-شود اما همين اجزاء با قيمت نسبتاً کم (در مقايسه با کل تأسيسات)، باعث خرابي و خاموشي هاي متعددي در شبکه مي گردند. بر اساس آمارهاي موجود، حدود 70% خطاهاي رخداده در خطوط انتقال، ناشي از عملکرد غير صحيح مقره است. بنابراين هزينه هاي عملکرد ناصحيح مقره به مراتب بيشتر از هزينه هاي تأمين و نصب آن است و از اين رو تعيين دقيق مشخصات مقره مورد نياز، مي تواند از خسارات آتي جلوگيري نمايد.
يکي از مهمترين شاخص هاي تعيين مقره يا انتخاب آن، سطح آلودگي منطقه مي باشد. نمک، گرد و غبار، شن و ماسه و مواد شيميايي، خصوصاً آلودگي هاي اسيدي و ساير آلاينده ها بر سطوح عايقي و مقره ها جمع مي شوند و در اثر ترکيب با باران و رطوبت، خاصيت عايقي تجهيز را کاهش مي دهند. آلودگي مقره ها يکي از عوامل مهم شکست آنها و در نتيجه، خارج شدن خط مي باشد؛ اگر اين آلاينده ها بر روي سطح عايق باقي بمانند و تميز نشوند، به دليل تجمع آلودگي، جريان نشتي بر روي سطح مقره افزايش مي يابد و در نتيجه امکان بروز تخليه الکتريکي افزايش مي يابد و چنانچه تخليه الکتريکي رخ دهد، سيستم هاي حفاظتي قسمتي از شبکه را بي برق نموده که پيامد اين امر اتلاف انرژي و سرمايه است.
از اين رو شناخت عوامل درگير در آلودگي مقره ها و پرداختن به تاثيرات نامطلوب آنها نقش مهمي در بهبود قابليت اطمينان شبکه خواهد داشت. اين موضوع تا حدي اهميت دارد که در اغلب خطوط مهم در دنيا، تنها به سطوح از پيش تعيين شده براي آلودگي محيطي در منطقه بسنده نکرده و از اندازه گيري مستقيم نيز استفاده مي کنند.
در اين گزارش پس از مروري بر آلودگي هاي انباشته و معيارهاي سنجش آلودگي به نمونه روش هاي سنجش آلودگي مقره ها در ايران و جهان پرداخته مي شود.