كشور ايران بر روی كمربند زلزله قرار گرفته است از اينرو كليه سازهها بايد از مقاومت كافی در برابر زمين لرزه های احتمالی در طول عمر بهره برداری خود بهره مند باشند.
خطوط انتقال نيرو به عنوان يكی از اجزای حياتی سيستم قدرت در زير ساخت برق كشور و دنيا میباشد كه شامل مجموعه ای پيچيده از سيستم سازهای، سيمها و عايقها می باشد. مزيت اين سيستمها، کم بودن جرم نسبی سازه برجها و امکان استهلاک انرژی حاصله از بارهای وارده به سيم های هادی و محافظ میباشد. نيروهای لرزه ای در اين سازه ها معمولا کنترل کننده و تعيين كننده در طراحي نخواهند بود اما عدم توجه به عوارض جانبی اين نيروها بر روی رفتار زمين استقرار سازه عواقب ناگواری را به همراه دارد. مشاهدات از زلزلههای گذشته نشان میدهد شکستهای سازهای برجها در خطوط انتقال در حين زلزله به دليل اثرات ناشی از حرکات زمين از قبيل زمين لغزش، روانگرايی و لغزش جانبي بوده است و تقريبا همه آسيبهایی که به خطوط انتقال نيرو و اعضای اصلی برجها در حين زلزله وارد شده است، ناشی از خطرات لرزهای ژئوتکنيکی بوده است. شرايط خاک محل از جمله مشخصات خاک، وضعيت آبهای زيرزمينی و توپوگرافی عوامل بسيار کليدی در عملکرد و رفتار خطوط انتقال نيرو در هنگام زلزله هستند كه با انتخاب سايت مناسب يا اجرای سازههای حائل می توان خطرات لرزهای ناشی از زمين لغزش و سقوط سنگ را تا حد زيادی کنترل کرد. همچنين با طراحی فونداسيونهای مناسب و تحکيم خاک نيز میتوان از روانگرايی، جابجاییهای افقی و نشست های نامتقارن در اثر زلزله جلوگيری نمود.

نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.