پيري عايق هاي پليمري ناشي از تابش خورشيد و آزمون هاي ارزيابي آن

با پيشرفت تکنولوژي و کاهش هزينه هاي ساخت پليمرها، امروزه تجهيزات متنوعي با مواد پليمري جديد ساخته مي شوند. تجهيزات با مواد پليمري جايگزين مواد سنتي همچون فلزات، سراميک و شيشه شده اند و هدف اصلي از کاربرد و جايگزيني آن ها، کاهش هزينه تمام شده، افزايش طول عمر و کارآيي، کاهش وزن و نهايتاً سهولت نصب و تعويض بوده است. در اين ميان، صنعت برق دنيا نيز در چند دهه اخير شاهد کاربرد مواد پليمري در بسياري از بخش ها بوده است و براي نمونه، شاهد کاربرد مقره هاي سيليکوني، روکش هاي پليمري کابل ها، سيم هاي با مغزي کامپوزيتي و يا سازه هاي خطوط انتقال با جنس کامپوزيت مي-باشيم که در دهه هاي قبل، تنها از مواد غيرپليمري ساخته مي شدند. اما يکي از مشکلات عمده مواد پليمري برخلاف ساير مواد سنتي، تنوع بسيار زياد در ترکيبات آنها و همچنين تغيير جنس مواد و مشخصات تجهيزات مذکور در اثر شرايط محيطي و بويژه تابش اشعه فرابنفش خورشيد مي¬باشد که باعث ايجاد نگراني هاي بسياري جهت کاربرد آنها شده است؛ بطور مثال عملکرد نامناسب مقره ها و عايقه اي پليمري ميتواند بهره برداري دائم و مستمر شبکه انتقال را دچار مخاطره نمايد. بنابراين براي حصول اطمينان از بهره برداري، لازم است ارزيابي دقيقي از عملکرد و عمر عايق هاي پليمري مورد استفاده در شبکه داشته باشيم.
در همين راستا، تاکنون مطالعات بسياري صورت گرفته است و استانداردهايي نيز تدوين شده است که به ارزيابي مشخصات و پيري مواد پليمري، خصوصاً در کاربرد عايق هاي شبکه انتقال مي پردازد. بنابراين در اين گزارش، تاريخچه مختصري از موضوع پيري مواد پليمري (با تمرکز بر عايق پليميري کابل هاي مورد استفاده) ارائه خواهد شد و در ادامه، مکانيزم‌هاي تخريب/تضعيف عايق‌بندي تحت شرايط تابش مرور مي گردد. در پايان، نتايج تحقيقات مربوط به تضعيف عايق‌بندي ناشي از تشعشع مورد بررسي قرار خواهد گرفت.