مقابله با اثرات مخرب زلزله – سيستم جداساز پايه در سازه هاي با اهميت بالا

كنترل بروز آسيب در اثر زلزله به خصوص در تكان هاي نسبتا شديد كار بسيار دشواري است. بر اساس مشاهدات و تجربيات قبلي، پس از رويداد زلزله هاي شديد، سازه هاي ساخته شده بر اساس روش هاي مرسوم طراحي وساخت، مقادير شتاب قابل توجهي را در طبقات تجربه ميكنند كه اين امر در نهايت سلب آرامش از ساكنان ساختمان هاي بلند، آسيب دراجزاي غير ساز ه اي و تجهيزات و احتمال قطع خدمات ارايه شده از شبكه هاي مختلف در شريان هاي حياتي مانند تلفن، حمل و نقل، بيمارستانها، برق و آب را به همراه خواهد داشت.
شتاب هاي طبقات را مي توان با نرمتر كردن سيستم كاهش داد، اما اين كار خود منجر به تغيير مكان هاي بين طبقه اي بزرگتري مي شود. گذشته از آن، تغيير مكان هاي بين طبقه اي زياد خود منجر به وارد آمدن خسارت بر اجزاي غير سازه اي و تجهيزات متصل كننده طبقات مي شود. از سوي ديگر، تغيير مكان بين طبقه اي را مي توان با افزايش سختي سازه كاهش داد؛ اما اين عمل سبب تقويت و تشديد حركت انتقالي از زمين مي شود كه به نوبه خود باعث افزايش شتاب طبقات شده و به تبع آن، منجر به خسارت ديدن تجهيزات حساس داخلي مي گردد.
مناسب ترين راه حل عملي براي كاهش همزمان تغيير مكان بين طبقه اي وشتاب هاي طبقات، استفاده از سيستم جداگر لرزه اي است. در واقع، سيستم جدا ساز با متمركز كردن تغيير مكان هاي حاصل در تراز جداساز، نرمي مورد نياز سازه را تامين مي كند.
در يك تعريف كلي، جداسازي لرزه اي عبارت است از جداكردن كل يا بخشي از سازه از زمين يا قسمت هاي ديگر سازه بمنظور كاهش پاسخ لرزه اي آن بخش در زمان رويداد زلزله. به بيان ديگر: سيستم جدا ساز با سختي افقي پاييني كه بين سازه و پي ايجاد مي كند، ساختمان يا سازه را از مولفه هاي افقي حركت زمين جدا مي سازد. اين عمل سيستمي را بوجود مي آورد كه فركانس پايه آن بسيار پايين تر از فركانس هاي غالب زمين- لرزه و نيز فركانس پايه همان ساختمان با اتصال پيوسته و گير دار مي باشد.