مشاركت داوطلبانه دولت ها و شرکت ها در كاهش آلاينده هاي زيست محيطي

بيش از هشت سال است كه در ماه هاي پاييزي، آلودگي هوا نه فقط گريبانگير شهروندان شهرهاي بزرگ كشور شده است، بلكه تبعات مختلفي بر صنايع كشور نيز داشته است. از نقطه نظر توسعه پايدار، حفظ و حراست از محيط زيست و كاهش چنين پديده هايي، نه تنها موجب ارتقاي سطح سلامت جامعه مي شود، بلكه مناسب-ترين جهت گيري جهت ارتقاي كمي و بهبود كيفي شاخص هاي توسعه صنعتي را نيز به همراه خواهد داشت.
هرچند در كشور ما، تصميم سازي جهت كاهش آلاينده هاي زيست محيطي، صرفاً از طريق اقدامات قهري و توسعه اهرم هاي قانوني پيگيري مي شود، اما امروزه بر هيچ كس پوشيده نيست كه اقدامات داوطلبانه دولت و بنگاه هاي اقتصادي، بيشترين تاثير را در كاهش سطح آلاينده هاي زيست محيطي خواهد داشت. از آنجاكه تقابل اقدامات داوطلبانه زيست محيطي در كاهش آلودگي هوا و برنامه هاي توسعه اقتصادي دولت و بنگاه هاي اقتصادي، بعنوان مهم ترين عامل بازدارنده در ارتقاي مشاركت اجتماعي در چنين اقداماتي تلقي مي شود، اهميت بازتعريف الگويي مناسب جهت افزايش راهكارهاي داوطلبانه، بيش از پيش احساس مي شود.
امروزه كاهش نسبت “توليد گازهاي گلخانه اي به درآمد ناخالص ملي” و نيز نسبت”توليد گازهاي گلخانه اي به ارزش افزوده”، بعنوان الگوهايي مناسب جهت كنترل آلودگي هوا از نقطه نظر دولت و بنگاه هاي اقتصادي، مد نظر قرار گرفته است. در اين راستا، آنچه كه از اهميت بالايي برخوردار است، شناخت الگوهاي موجود و تصميم گيري جهت انتخاب الگوي مناسب بومي بمنظور كاهش آلودگي هوا است.