آلودگي نوري و لزوم كاهش آن در مسير توسعه پايدار کشور

سيستم هاي روشنايي عليرغم مزاياي آن ها، بايد طوري طراحي و اجرا گردند كه باعث ايجاد مزاحمت چشمي، آزردگي و خستگي جهت بيننده نگردد، بويژه پس از اتمام روز کاري و خستگي روزانه اينموارد موجب تشديد خستگي بيشتر و آسيب هاي پنهان اجتماعي ميگردد. اين پديده كه بعنوان آلودگي نوري شناخته مي‌شود، ميتواند ناشي از طراحي ضعيف سيستم روشنايي و يا انتخاب و نصب نامناسب تجهيزات آن باشد، بطوري كه باعث ميگردد تا قسمتي از نور و گاهي بخش اعظم آن، بر مواضعي نامناسب و نابجا بتابد.
نور مزاحم، نوري است كه به دليل ويژگي‌هاي كمي، جهتي و طيفي، در يك محيط منتشر شده و موجب آزار، ناراحتي، پرت شدن حواس و يا كاهش توانايي ديد مي‌گردد. اين نور توسط روشنايي عمومي همچون روشنايي معابر، پياده روها، پاركها و يا مسيرهاي عبور دوچرخه توليد شده و يا اينكه توسط روشنايي اختصاصي همچون روشنايي بيلبوردها، نورپردازي ساختمانها و پلها و يا روشنايي هايي از اين قسم ايجاد ميگردد. اين نوع نور، حد مجازي داشته كه ميبايست اندازه گيري شده و سپس در آن ميزان، محدود گردد.
از طرف ديگر، برافروختگي آسمان، نور ناشي از روشن شدن آسمان شب در اثر بازتابش امواج (مرئي و غير مرئي) و پخش نور ناشي از ذرات تشكيل‌دهنده‌ي جو (ملکول‌هاي گاز، ذرات معلق و غيره) در جهت رصد نجومي است كه شامل دو بخش جداگانه برافروختگي طبيعي آسمان و برافروختگي مصنوعي آسمان ميباشد. برافروختگي طبيعي آسمان را نميتوان تغيير داد ولي در اطراف رصدخانه ها، ميبايست برافروختگي مصنوعي آسمان را با اعمال روش هاي مختلف كاهش داد.